• زبان یک سیستم کاملا متکی به خویش است .
• زبان همچون یک موجود زنده و پویاست .
• زبان، مجموعه ای از عادات و ذهنیات و تداعیات است که به گوینده اجازه تفهیم و تفاهم را می دهد .
• زبان پدیده ای است نشانه ای و ماهیتی اجتماعی دارد .
• زبان ، به عنوان یک موجود زنده و پویا همواره در میان اقشار گوناگون یک جامعه وجود دارد ، و به همه ی گویشورانش مربوط می شود . و از سوی آنها بکار برده می شود . و این داشتن پایگاههای گوناگون در میان اقشار مختلف جامعه ، باعث می گردد تا زبان از یک طرف توسط همه ی گویشورانش محافظت شود و از سوی دیگر توسط همه ی گویشورانش تحت تاثیر قرار گیرد .
• همه جوامع زبان خویش را میراثی به جای مانده از نسلهای پیشین خود می دانند . وآنرا به همان صورتی که هست می پذیرد .
• هراندازه که به گذشته بازگردیم ، زبان همیشه مانند میراثی بجای مانده از دوره ی پیشین دیده می شود .
• هر قوم از زبانی که میراث اوست کاملا خشنود است ، چرا که از یک سو گروهی از گویشوران آن زبان تا حد زیادی از قوانین زبان بی اطلاعند و به همین جهت درباره ی آن نمی اندیشند و نمی توانند تغییری عمده در ان بوجود بیاورند . و از سویی دیگر اگر از قوانین حاکم بر زبان آگاه باشند هرگز نمی توانند در برابر اتفاقاتی که در زبان می افتد مقاومت کنند .
• دگرگونیهای یک زبان به نسلی و یا یک دوره ای تاریخی ی ، خاص بستگی ندارد و هر زبان همواره در طول حیات خویش دچار دگرگونی ها و تغییرات مثبت و منفی می گردد .
• حیات زبان با حیاط توده ی مردم جامعه – همه ی گویشورانش - همبسته و وابسته است ، و این توده چون طبیعتا– از نظر تغییر ناگهانی قومیت ، فرهنگ و ... – تقریبا بی حرکت است ، بیشتر به عنوان یک عامل مقاومت کننده در برابر تغییرات عمده در زبان عمل می کند .
• زبان مولد نیروهای اجتماعی است .
• زبان همچون یک موجود زنده و پویاست .
• زبان، مجموعه ای از عادات و ذهنیات و تداعیات است که به گوینده اجازه تفهیم و تفاهم را می دهد .
• زبان پدیده ای است نشانه ای و ماهیتی اجتماعی دارد .
• زبان ، به عنوان یک موجود زنده و پویا همواره در میان اقشار گوناگون یک جامعه وجود دارد ، و به همه ی گویشورانش مربوط می شود . و از سوی آنها بکار برده می شود . و این داشتن پایگاههای گوناگون در میان اقشار مختلف جامعه ، باعث می گردد تا زبان از یک طرف توسط همه ی گویشورانش محافظت شود و از سوی دیگر توسط همه ی گویشورانش تحت تاثیر قرار گیرد .
• همه جوامع زبان خویش را میراثی به جای مانده از نسلهای پیشین خود می دانند . وآنرا به همان صورتی که هست می پذیرد .
• هراندازه که به گذشته بازگردیم ، زبان همیشه مانند میراثی بجای مانده از دوره ی پیشین دیده می شود .
• هر قوم از زبانی که میراث اوست کاملا خشنود است ، چرا که از یک سو گروهی از گویشوران آن زبان تا حد زیادی از قوانین زبان بی اطلاعند و به همین جهت درباره ی آن نمی اندیشند و نمی توانند تغییری عمده در ان بوجود بیاورند . و از سویی دیگر اگر از قوانین حاکم بر زبان آگاه باشند هرگز نمی توانند در برابر اتفاقاتی که در زبان می افتد مقاومت کنند .
• دگرگونیهای یک زبان به نسلی و یا یک دوره ای تاریخی ی ، خاص بستگی ندارد و هر زبان همواره در طول حیات خویش دچار دگرگونی ها و تغییرات مثبت و منفی می گردد .
• حیات زبان با حیاط توده ی مردم جامعه – همه ی گویشورانش - همبسته و وابسته است ، و این توده چون طبیعتا– از نظر تغییر ناگهانی قومیت ، فرهنگ و ... – تقریبا بی حرکت است ، بیشتر به عنوان یک عامل مقاومت کننده در برابر تغییرات عمده در زبان عمل می کند .
• زبان مولد نیروهای اجتماعی است .
+ نوشته شده در شنبه بیستم اسفند 1384ساعت 0:56 توسط احد رستگار فرد
|
